Nowy protokół internetowy IPv6 od dawna nie jest już nowy. Liczy sobie już prawie 12 lat, a przez ten czas, pomimo kurczących się zasobów adresowych IPv4, nie znalazł większego zastosowania – mimo że jego 128-bitowa przestrzeń adresowa rozwiązałaby wszystkie problemy nękające protokół internetowy starej generacji. Zamiast tego ludzie zwrócili się w stronę translacji adresów (NAT) i protokołu DHCP, pozwalając podłączyć do Internetu na pojedynczym IP wiele urządzeń.

Niewielka popularność IPv6 nie przeszkodziła jednak w rozwoju stojących za nim technologii. Stopniowo wszystkie systemy operacyjne doczekały się jego obsługi. Microsoft rozpoczął eksperymenty z nim w Windows 2000, a już w XP i 2003 Server udostępnił IPv6 do wykorzystania na równi z IPv4. Linuksowe systemy zapewniały zaś obsługę nowego protokołu niemal od początku jego istnienia.

Jednak w praktyce niewielu entuzjastów nowinek korzystało z IPv6. Protokół znalazł swoje miejsce w sieciach telewizji kablowych, był popierany przez takie tuzy jak Google czy rząd Chin, ale w światowym Internecie wciąż króluje stara wersja internetowego protokołu. Jednak już wkrótce może to się zmienić – Redmond dało wreszcie powód, aby zacząć powszechnie stosować IPv6 przynajmniej w sieciach korporacyjnych i domowych.

Windows 2008 Server R2 w połączeniu z Windows 7 działającymi po stronie klienta pozwalają na zbudowanie czegoś, co Microsoft nazwał DirectAccess. Jest to połączenie protokołów bezpieczeństwa IP (IPsec) z IPv6. W efekcie powstaje szybka i bezpieczna sieć prywatna (VPN). Oprócz zwyczajowych zalet VPN-ów – prywatności, uwierzytelniania zdalnych użytkowników i udostępniania im intranetowych zasobów, wprowadza ona integrację z Network Access Protection (NAP). Technologia ta pozwala na sprawdzenie, czy podłączany do sieci komputer ma aktualną wersję systemu i właściwie ustawione polityki bezpieczeństwa. Jeśli tak nie jest, NAP potrafi zdalnie zaktualizować oprogramowanie na klienckim komputerze i zmienić jego ustawienia.