Oj, pamiętam „zamierzchłe” i piękne czasy (rok 2001) – wtedy to NIST wybierał następcę DES-a. By nie było podejrzeń o jakikolwiek backdoor amerykańskich służb w nowym standardzie, NIST wybrał algorytm spoza Stanów, Rijndael, dzisiaj już zwany AES.

Dlaczego to wspominam? Ano dlatego, że dziś żyjemy w tak dziwnym świecie, iż pod hasło „walka z terroryzmem” da się upchać już wszystko. I tak w Stanach był pomysł (a może i dalej jest), że nie może istnieć szyfr, którego organizacja do walki z terroryzmem nie może złamać. Chodzi tutaj o zwykłe (albo niezwykłe) backdoory w popularnych programach szyfrujących (warto sobie doczytać, co znaczy kleptografia). Walka z terroryzmem wykorzystywana jest, by wytłumaczyć inne dziwne zachowania producentów oprogramowania czy naszej kochanej władzy, a ostatnio to nawet, no właśnie...

W tym roku NIST znów coś wybierał – tym razem były to PRNG, które mają stanowić narodowy standard. I wszystko by było OK, gdyby nie jeden mały szczegół – Dual_EC_DRBG. Z czterech wybranych algorytmów ten wzbudził wręcz szok. Kryptolodzy znaleźli w nim niepokojące zależności między stałymi narzuconymi przez NIST (dodatkowo NIST nie chce wyjaśnić, dlaczego akurat te liczby) a możliwym atakiem innymi korelującymi wartościami. Ogólnie kryptolodzy odrzucili ten algorytm, bo zbyt dużo w nim niejasności. Mówi się nawet o możliwości wygenerowania zestawu liczb, który byłby wstanie odtworzyć stan generatora. Niektórzy dodają wręcz, że ten zestaw liczb jest już w posiadaniu odpowiednich służb. Jeżeli dołączymy do tego PGP z feature'em takim jak ADK, czyli możliwość zainstalowania nadrzędnego klucza, który odszyfruje wszystko, to chyba trzeba będzie podziękować amerykańskim wynalazkom.

Najgorsze jest to, że psychoza inwigilacji dotarła też do Europy. Ot, pierwszy z brzegu przykład – RIPA. Każdy myśli, co to jest – e, na pewno następna głupia ustawa. Oj, że głupia, to się zgadzam, ale na pewno nie następna. To jest milowy krok w prawie, szczególnie europejskim, i dokładnie z tym aktem prawnym powinni zapoznać się nasi rodacy na Wyspach. Ogólnie prawo mówi, że jeżeli masz coś zaszyfrowane, to MUSISZ udostępnić władzy klucz umożliwiający odszyfrowanie danych (sic!!!). A co, jeżeli tego nie zrobisz? Ano odsiadka. Czyli fajowo, dowodów przestępstwa nie ma (bo są np. zaszyfrowane), a wyrok i tak dostaniesz. W Stanach obowiązuje podobne prawo – ogólnie mówi się o „plausible deniability”, czyli niemożności odmowy podania klucza. Dodajmy też do tego zakusy naszej władzy: przechowywanie e-maili, zapisów rozmów telefonicznych, SMS-ów. Szkoda gadać.

Dziś doszliśmy do takiego momentu, że WŁADZA chce wiedzieć wszystko, co masz na kompie, z kim rozmawiasz, do kogo wysyłasz listy. Dodatkowo, jeżeli nie chcesz im czegoś pokazać, to masz przerąbane. Oczywiście ty, jako zwykły szary obywatel, bo terrorysta/przestępca raczej się nie przejmie dodatkową śmiesznie małą odsiadką za niepodanie hasła. Wszędzie też propaganda, że to dla naszego dobra, a uczciwy obywatel to nie ma się czego obawiać. Przykre czasy się ziściły, świat Orwella jak żywy.

Marcin Gabryszewski

PS
Oczywiście na stronach PGP czytamy, że ADK to opatentowany feature i nie można tego mylić z backdoorem. Tylko dajcie mi gwarancję, że takiego super ADK już ktoś nie ma. Ale w końcu wszystko sprowadza się do zaufania. No może poza ustawami antyterrorystycznymi, które NIE ufają wszystkim i traktują zwykłego obywatela jako przestępcę.