W dużym skrócie idea działania łańcuchów Petersena zaczyna się od kompilacji specjalną wersją kompilera GNU C (np. llvm-gcc) kodu C na instrukcje niskiego poziomu maszyny wirtualnej (LLVM – Low Level Virtual Machine). Następnie instrukcje LLVM są konwertowane na wybrany typ maszyny wirtualnej i uruchamiane w ActionScripcie, będącym wariantem ECMAScriptu pochodzącego od JavaScriptu. Na końcu ActionScript jest automatycznie kompilowany do kodu binarnego Tamarin przez Adobe Flasha, który może zostać przekompilowany do natywnego języka maszynowego przez kompilator Tamarin Just-in-Time (JIT).

Przedstawiony łańcuch narzędzi zawiera w sobie wiele innych podsystemów, takich jak własny POSIX, wywołania systemowe API i biblioteki multimedialne C, które umożliwiają dostęp do Flasha. W rezultacie uzyskano możliwość uruchomienia szerokiej gamy istniejącego kodu C we Flashu z rozsądną prędkością. Petersen zademonstrował wersję gry Quake uruchomioną we Flashu oraz emulator konsoli Nintendo bazujący na języku C – obie bez najmniejszego problemu generujące efekty dźwiękowe i odtwarzające muzykę oraz, co ważniejsze, pozwalające na swobodną, płynną rozgrywkę.

Dzięki temu możemy się spodziewać, że kolejna wersja Adobe Flasha i modyfikacje Tamarina pozwolą na uruchomienie sporej liczby starszych gier komercyjnych w przeglądarce internetowej. Jeszcze bardziej imponujące jest jednak to, że możliwe jest uruchomienie ogromnej ilości dostępnego kodu wewnątrz przeglądarki. Petersen przedstawił skompilowane w C wersje Luy, Ruby, Perla i Pythona, które uruchomione zostały w przeglądarce w bezpiecznej, flashowej „piaskownicy”.

Implikacje tych możliwości są szczególnie ważne dla Pythona. Uruchomienie CPythona przez flashową „piaskownicę” w maszynie wirtualnej może rozwiązać wiele obecnych problemów dotyczących bezpieczeństwa, które wynikają z uruchamiania „niezaufanego” kodu w Pythonie.

źródło: Toolness