Spór o skrośne kompilatory: GWT przyszłością aplikacji webowych?

Jak wiadomo, Google Web Toolkit to skrośny kompilator Javy do JavaScriptu, który pozwala na tworzenie ajaksowych aplikacji, nie wymagając od dewelopera jakiejkolwiek znajomości tej technologii. Po napisaniu kodu w Javie, GWT przetwarza część kliencką na JavaScript, HTML i CSS, zaś część serwerowa zostaje skompilowana do serwletu Javy, gotowego do uruchomienia na serwerze aplikacyjnym. Zaletą takiego rozwiązania jest znacznie łatwiejsze wykrywanie błędów, oraz uwolnienie się od zmory dopasowywania aplikacji do poszczególnych przeglądarek – o wszystko zadba już framework.

Możliwości GWT są naprawdę duże – zrobiono w nim aplikacje takie, jak Gmail, a ostatnio Google Wave. Czy jednak oznacza to, że deweloperzy powinni brać się za solidną naukę Javy i liczyć, że google'owe narzędzie przerobi je na aplikację uruchamianą w przeglądarce? William Shields, australijski deweloper, który specjalizuje się właśnie w Javie – więc trudno go podejrzewać o jakąś niechęć wobec języków o statycznej typizacji – uważa, że GWT w żadnym stopniu nie stanowi przyszłości dla tworzenia aplikacji webowych. Oto streszczenie jego argumentów:

• Dynamiczna typizacja nie jest niczym strasznym. Pierwszym popularnym językiem o dynamicznej typizacji był Perl, który rozpowszechnił się wśród uniksowych administratorów w latach '90 zeszłego wieku – w czasach gdy niepodzielnie jeszcze rządziły C i Java. Choć koncepcja swobodnego zmieniania typów zmiennych, albo porzucenia konieczności ich deklarowania była wówczas herezją, to jednak przyjęła się nieźle – dzięki realnym korzyściom, jakie Perl dawał na maszynach o niewielkiej mocy. Nic strasznego wraz z proliferacją Perla, a później PHP, Pythona czy Ruby'ego się nie stało.

• Jak chcesz napisać podręcznik po niemiecku, nie piszesz go wpierw po angielsku, a potem tłumaczysz na niemiecki. Niektórych rzeczy nie sposób przetłumaczyć – zarówno w językach ludzi, jak i maszyn. JavaScript ma wiele własności, których brak Javie – domknięcia, anonimowe obiekty, metody rozszerzenia. Skrośne kompilatory napotykają ten sam problem, co wykorzystanie ORM-ów – niezgodność impedancji. Regularnie marnuje się wiele czasu na ustalenie, która to kombinacja parametrów i własności wygeneruje odpowiednio wydajną kwerendę SQL-a. GWT „wmawia” zaś naiwnym deweloperem, że nie muszą uczyć się JavaScriptu. Co więcej, GWT traktuje JavaScript jako bug, który trzeba naprawić.