Yahoo!. YouTube. Facebook. MySpace. Wikipedia. Flickr. MSN. Co łączy te wszystkie witryny? Zawierają setki tysięcy, jeśli nie miliony podstron. Są też – przynajmniej w teorii – wielofunkcyjne. Mogą służyć zdobywaniu informacji, wysyłaniu wiadomości, a nawet rozrywce. Łączy je też jeszcze coś innego, należą do pierwszej dziesiątki najpopularniejszych serwisów WWW na świecie.

Istnieją jednak w Sieci odmienne trendy, czerpiące z tradycji prostoty Sieci lat '90 XX wieku. Po co tworzyć kolejne wielkie, wszechstronne serwisy? Dzięki agregatorom społecznościowych newsów, takim jak Reddit czy Digg, swoją szansę na zaistnienie w popkulturze mają jednostrzałowe serwisy wyświetlające pojedynczą stronę, czasem z jakimś przesłaniem lub niewielką funkcjonalnością, jeszcze częściej bez żadnego. Jedno jest pewne, nikt na nich nie zarabia pieniędzy. Fenomen nazwany przez blogosferę anglofonii SSS: Single Serving Sites nie służy raczej żadnym celom biznesowym czy marketingowym.

Single Serving Sites zaczęły pojawiać się na początku XXI wieku – zakładano kilka takich stron rocznie. Ich liczba przybywała w tempie porównywalnym do rozwoju normalnej Sieci… jednak na początku 2008 roku coś się stało. Popularny bloger Jason Kottke napisał artykuł o tym zjawisku i nadał mu nazwę. Jego uwagę przyciągnęła stronka, która kpiła nieco z kampanii politycznej Baracka Obamy – barackobamaisyournewbicycle.com. Odwiedzcie ją, odświeżcie kilka, kilkanaście razy – zrozumiecie ideę SSS.

Minął prawie rok od artykułu Kottke, a Sieć rozkwiła setkami SSS-ów, pełnych niejasnych memów, dziwacznego humoru, politycznych przesłań i odniesienia do kulturowych zjawisk. I w pewien sposób, mimo swojej prostoty, SSS stały się ekstrapolacją jeszcze jednego trendu – specjalizacji wielkich wielkich serwisów. Tak jak Wikipedia służy do poszukiwania wiedzy, zaś Flickr do przechowywania obrazków, tak serwis isittuesday.com służy po prostu dowiedzeniu się, czy jest dziś wtorek. Śmieszne? Nie mniej i nie bardziej niż wiele innych projektów konceptualnej sztuki.

Jeszcze jedna kwestia na pewno się przyczyniła do popularyzacji SSS-ów: spadek cen domen u registrarów. Domeny wykorzystywane przez twórców SSS nie przypominają zwykłych nazw. To najczęściej nietypowe zbitki słowne o niewielkiej wartości na rynku wtórnym, a ludzie którzy je rejestrują nie należą do krezusów. Jeśli można zarejestrować domenę za kilka dolarów dla dziwnego żartu, to dobrze, rejestruję ją. Jeśli potrzebuję ich 30-40, sytuacja się zmienia. Może zrezygnuję, jeśli nie jestem bardzo pewien swojego pomysłu.

Poniżej przedstawiam niewielką listę ciekawych Single Serving Sides. Może któraś z nich zainspiruje Was, drodzy czytelnicy, do zrobienia samodzielnie czegoś podobnego. Domeny .pl też nie są już takie drogie.

www.isitchristmas.com – Nie.

www.showmesomeads.com – Reklam nigdy nie jest za wiele.

fuckinggoogleit.com – Bo niektórzy nie umieją szukać.

www.yetanotheruselesswebsite.com – Warto zerknąć w kod źródłowy strony

www.misanthropebook.com/ – Serwis społecznościowy, który podoba mi się najbardziej ze wszystkich.

http://www.tired.com - Tak, ja też bywam zmęczony.

letsturnthisfuckingwebsiteyellow.com – Żółć.

thispeanutlookslikeaduck.com – Skoro wygląda jak kaczka...

whatcoloristheempirestatebuilding.com – To jest naprawdę ładne.

umbrellatoday.com – chyba najbardziej użyteczny z SSS-ów.

Korzystając z okazji życzę Wam, drodzy Czytelnicy, szczęśliwego Nowego Roku. W przyszłym postaram się pisać częściej :).