Tym samym obalone zostało orzeczenie sądu niższej instancji z 2008 roku, w którym niemiecki wymiar sprawiedliwości nakazał filtrowanie zasobów publikowanych przez użytkowników. Celem tej procedury miało być niedopuszczenie do kolejnych naruszeń prawa autorskiego.

Sąd apelacyjny zakwestionował wyrok sprzed dwóch lat i uznał, że RapidShare nie może odpowiadać za działania zewnętrznych podmiotów. Podkreślił, że pliki w witrynie nie są publikowane automatycznie. Internauci muszą rozesłać link do zasobu po zakończeniu wgrywania pliku.

Wymiar sprawiedliwości stwierdził również, że całkowite blokowanie określonych typów plików (na przykład archiwów RAR) byłoby niewłaściwe. Sąd uznał, że format nie ma wpływu na legalność przesyłanych materiałów – istnieje wiele usprawiedliwionych zastosowań dla skompresowanych archiwów.

Podobnie odrzucono skanowanie adresów IP (bo wiele osób może korzystać z tego samego numeru) oraz analizowanie nazw plików (bo te mogą być mylące). Wymiar sprawiedliwości zakwestionował nawet skanowanie zawartości plików. Uznał, że doprowadziłoby to tylko do masowego ich szyfrowania.

Przedstawiciel RapidShare Christian Schmid był zadowolony z nowego wyroku: „Orzeczenie kończy dyskusję na temat rzekomej nielegalności naszego modelu biznesowego (...). Model udostępniania plików w Sieci za pomocą jednego kliknięcia (...) będzie działał w przyszłości”.

Ta jednak wcale nie musi wyglądać różowo. W lutym 2010 roku wydano osobne orzeczenie w sprawie e-booków w RapidShare. Zmuszono wtedy witrynę do skasowania naruszających prawo autorskie treści oraz wprowadzenia mechanizmu monitorującego wgrywane pliki.

Źródło: ArsTechnica.com