Wirtualizacja KVM

Od marca 2007 roku – wydania systemu RHEL 5.0 – domyślnym podsystemem wirtualizacji w tym zorientowanym na potrzeby rynku Enterprise systemie był Xen. W tamtych czasach wybór Xena dla firm pracujących z technologiami Open Source nie był niczym dziwnym, swoje wersje Xena oferowały też Sun, Oracle czy Novell. Po dwóch i pół roku Red Hat zrywa z tą tradycją. Choć Xen będzie wspierany jeszcze przez przynajmniej dziesięć lat, to nowym i domyślnym systemem wirtualizacji jest KVM – (Kernel-based Virtual Machine).

Maszyna wirtualna bazująca na jądrze wykorzystuje moduł jądra i zmodyfikowaną wersję Qemu, szybkiego emulatora systemów. Pracując pod kontrolą hiperwizora typu I, posiada własne, zwirtualizowane zasoby sprzętowe – kartę sieciową, procesor czy dysk. KVM pozwala na pełne wykorzystanie sprzętowych mechanizmów wirtualizacji, obecnych w procesorach AMD czy Intela.

Tym jednak, co naprawdę zadecydowało o wyborze nowego hiperwizora, była pełna kontrola, jaką Red Hat ma nad KVM-em. We wrześniu 2008 roku twórcy RHEL-a zakupili bowiem firmę Qumranet, wcześniej rozwijającą ten hiperwizor. Teraz oprócz wykorzystania mechanizmów wirtualizacji bazującej na jądrze w swoim systemie, zamierzają wydać w 2010 roku niezależny hiperwizor RHEV (Red Hat Enterprise Virtualization). Do tego dochodzą produkty do zarządzania wirtualizacją desktopów i serwerów – RHEV Manager for Servers i RHEV Manager for Desktops, które zaoferują funkcje takie jak migracja maszyn wirtualnych na żywo, zintegrowany planista, load balancing, wysoka dostępność czy oszczędzanie energii.

Co prawda wiele z tych rzeczy znajduje się dopiero w fazie beta, ale Red Hat nie chciał czekać z KVM-em do wydania RHEL 6, uznając, że sam hiperwizor osiągnął już pełną dojrzałość. Jako zaś że jest on częścią jądra systemu, firma może zagwarantować, że cały ekosystem ceryfikowanych dla RHEL-a aplikacji (a liczy on ponad 3000 pozycji), będzie działał na KVM-ie bez konieczności wprowadzania żadnych zmian. To zaś pozwoli na znaczne oszczędności.