Sporym problemem dla polskich użytkowników serwisów WWW, którzy chcieli się dzielić plikami, była ograniczona liczba slotów pobierania dla naszego regionu, niewygodne (z naszego punktu widzenia) mechanizmy płatności za konta typu Premium i (przynajmniej dla niektórych) brak polskiej wersji językowej interfejsu. Uruchomiony na początku 2009 roku RapidShark.pl znosi większość tych problemów.

Rys.1: Szybki dostęp do wgrywania plików w RapidSharku.

Szybko i za darmo

Przyjrzyjmy się najpierw temu, co serwis oferuje w podstawowej, darmowej wersji. Najważniejszą funkcjonalnością jest oczywiście wgrywanie plików na serwer ze swojego dysku. Dla użytkowników, którzy nie mają ochoty zarejestrować się w serwisie (rejestracja jest darmowa), ograniczono ich rozmiar do 200 MB. Po wgraniu pliku RapidShark wyświetla cztery odnośniki, pozwalające na uzyskanie do niego dostępu z zewnątrz. Są to: podstawowy link do pliku, kod HTML do pliku, kod do umieszczenia na forach dyskusyjnych (zgodny z BBcode) oraz link pozwalający usunąć plik.

Rys.2: Za pomocą odpowiednich adresów URL możemy łatwo udostępniać pliki innym.

Dla niezarejestrowanych użytkowników transfer ograniczony jest do 300 Kb/s, przed pobraniem muszą oni także rozwiązać test CAPTCHA i odczekać swoje 30 sekund w kolejce. Maksymalna ilość danych, które można pobrać, jest ograniczona do 3 GB na każde trzy dni.

Po zarejestrowaniu się w serwisie użytkownik uzyskuje możliwość wgrywania pięciu plików jednocześnie, o rozmiarze 400 MB każdy. Jedynym ograniczeniem jest całkowita pojemność konta, w darmowej wersji wynosząca 10 GB. Czas oczekiwania na pobranie pliku skraca się do 10 sekund, znika też konieczność rozwiązania testu CAPTCHA. Podobnie jak i wypadku użytkownika niezarejestrowanego utrzymane jest takie samo ograniczenie maksymalnej ilości danych, które można pobrać.

Zarejestrowany użytkownik uzyskuje dostęp do panelu kontrolnego, w którym może zarządzać wgranymi przez siebie plikami, organizować je w podkatalogach, poznać liczbę pobrań i komentarzy, jakie dany plik uzyskał od innych użytkowników, a także ustalać ich status – publiczny lub prywatny.

Rys.3: Zarządzanie plikami w ramach konta użytkownika.

Ustawienie statusu pliku na publiczny sprawia, że plik pojawia się w Katalogu plików serwisu RapidShark. Każdy użytkownik może katalog ten przeglądać i pobierać zamieszczone tam pliki. Plik oznaczony jako prywatny jest dostępny oczywiście tylko dla tych, którzy znają jego unikalny adres URL. Umieszczone w ten sposób w RapidSharku pliki zostają zachowane przez 30 dni od daty ostatniego ich pobrania.

Oczywiście dla wielu osób powyższe funkcjonalności nie wystarczą. W tej sytuacji pozostaje sięgnięcie po konto Premium. Serwis zresztą utrzymuje się ze sprzedaży takich kont.

Szybciej, funkcjonalniej i niedrogo

Zapłacić za konto Premium nie jest trudno. Serwis udostępnia najpopularniejsze w naszym kraju metody płatności przez bankowość elektroniczną (płatności przez Inteligo, mBank i MultiBank), system CashBill oraz SMS-y. Najkrótszy okres, za który możemy zapłacić, to tydzień – najdłuższy to rok.

Użytkownik, który wykupi konto Premium, uzyskuje możliwość wgrywania do 10 plików jednocześnie, z których każdy może mieć do 800 MB. Dostaje też na to 100 GB powierzchni dyskowej, możliwość pobrania 15 GB danych na każde trzy dni, obsługę akceleratorów pobierania plików (takich jak np. FlashGet czy KGet) – i co chyba najistotniejsze, brak jakichkolwiek ograniczeń szybkości transferu.

Rapidshark obiecuje też, że pliki takiego użytkownika nigdy nie zostaną skasowane (za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w regulaminie i związanych z możliwymi naruszeniami prawa), co oznacza, że serwis śmiało można wykorzystywać wówczas jako wirtualny dysk twardy.

Rys.4: Katalog RapidSharka pozwala na przeglądanie publicznie
udostępnionych plików, posortowanych w porządku chronologicznym.

Ciekawą funkcjonalnością, którą uzyskujemy przy koncie Premium, jest możliwość wgrywania na nasze konto plików z innych serwerów, w tym z popularnego Rapidshare – podajemy wówczas tylko adres URL pliku który chcemy pobrać (i login/hasło w wypadku Rapidshare), a Rapidshark przeniesie go na nasze konto. Jest to szczególnie przydatne, gdy interesujące nas materiały znajdują się na niezbyt szybkim serwerze.

Testy i uwagi

Dzięki uprzejmości serwisu RapidShark.pl uzyskałem testowe konto Premium. Podczas testów, które przeprowadzone były przy użyciu przeglądarek Firefox (3.1b3), Opera (9.56) i Konqueror (3.5.10) nie napotkałem żadnych problemów, które byłyby związane z opisanymi tu podstawowymi funkcjonalnościami. Pobieranie plików odbywało się bardzo szybko, a menedżer pobierania (użyłem KGet 0.8.5) poprawnie współpracował z serwisem. Zarządzanie udostępnianiem plików, ich usuwaniem, upublicznianiem i ukrywaniem również odbywało się bez zarzutu.

Jedyne zastrzeżenie można mieć do funkcji wgrywania plików z innego serwera: zdarzało się, że wyświetlała ona komunikat o pobieraniu pliku i przez dłuższy czas nic się nie działo – użytkownik mógłby wówczas założyć, że to jakaś awaria serwisu.

Rozczarowuje też prymitywna CAPTCHA. Jeśli serwisem zainteresują się cyberprzestępcy, raczej niewielkie są szanse by test ten powstrzymał nadużycia ze strony botnetów.

Dobrze by też było, aby serwis otworzył swoje API, tak aby niezależni programiści mogli tworzyć dla niego wspomagające aplikacje. Najbardziej przydałaby się wyszukiwarka zasobów, bardzo ułatwiająca korzystanie z zasobów tego typu serwisów. Do teraz dostępne jest tylko narzędzie przeszukujące zasoby użytkownika.

Komu przyda się RapidShark? Na pewno każdemu internaucie, który odczuwa potrzebę wymieniania się dużą ilością danych. Może stanowić ciekawą alternatywę dla wirtualnych dysków twardych, a ze względu na szybkość i łatwość obsługi, może zastąpić też w pewnym stopniu prywatne serwery FTP.

Trzeba też pamiętać, że serwis nie ma na razie zbyt wielu użytkowników. Trudno zatem powiedzieć, czy jeśli zdobędzie popularność, zdoła zachować atrakcyjne parametry transferów.