Na stronie podległej ICANN-owi organizacji IANA (Internet Assigned Numbers Authority) opublikowane są dane pochodzące od pięciu regionalnych registrarów internetowych (RIR): AfriNIC-u (z Afryki), APNIC-u (Azji i Pacyfiku), ARIN-u (Ameryki Północnej) oraz naszego RIPE (odpowiedzialnego oprócz Europy także za Bliski Wschód i kraje byłego Związku Radzieckiego). Dane RIR-ów pokazują, jak wiele przestrzeni adresowej zostało przekazanych dostawcom Internetu (lub jak to w niektórych wypadkach bywa, bezpośrednio końcowym użytkownikom). Przypatrzmy się jednak liczbom:

Wnikliwi czytelnicy zauważą różnicę pomiędzy podaną tutaj liczbą 942,34 mln dostępnych adresów, a wcześniej wymienioną 925,58 mln. Jest ona spowodowana niezgodnościami pomiędzy listą IANA, która twierdzi, że oddelegowany został blok 43.0.0.0/8 z grupy legacy dla APNIC-u, choć w danych APNIC-u nie ma o tym ani słowa. Do podobnej sytuacji doszło w poprzednich latach z blokiem 7.0.0.0/8 i listami IANA i ARIN.

Finalna liczba 3707,76 mln adresów jest większa niż realna przestrzeń adresowa IPv4, ponieważ uwzględniono w niej bloki 172.16.0.0/12 i 192.168.0.0/16, wykorzystywane normalnie do celów prywatnych. Z kolei bloki 0.0.0.0/8 i 127.0.0.0/8 są zarezerwowane do celów specjalnych, zaś 10.0.0.0/8 jak wiadomo również wykorzystywany jest w celach prywatnych. Bloki o adresach w przedziale 224-239 należą do adresów typu multicast, zaś 240-255 to klasa E, którą zarezerwowano „na przyszłość”.

Uruchomienie zasobów tej klasy jest jednak problematyczne – choć udostępniłaby ona dodatkowe 268 mln adresów, to większość urządzeń i komputerów podłączonych do Sieci wymagałaby aktualizacji, by z nich korzystać.

Jak widać, w świecie IPv4 rozkład adresów jest daleki od równości. Lwią część wykorzystywanych adresów pochłaniają Stany Zjednoczone (obecnie 1458,21 mln, co stanowi 52,4% wszystkich), na drugim miejscu są Chiny (181,8 mln), na trzecim Japonia (151,56 mln), zaś dopiero na czwartym Unia Europejska (120,29 mln). Co ciekawe, trudno tu mówić o jakichś wyraźnych trendach.

Są kraje, które wykazują bardzo skromny wzrost zużycia adresów (np. Kanada – 2%, Francja – 0% czy Wielka Brytania – 3%), są zaś takie, które biją w tym rekordy (Rosja – 36%, Chiny – 34%, Brazylia – 27% czy Włochy – 23%). Łącznie pierwsze 15 krajów z listy „największych” bez Stanów Zjednoczonych pochłania 35,8% przestrzeni adresowej. Reszcie świata pozostaje 327,23 mln adresów – zaledwie 11,8% całej puli.

W tej sytuacji szybkie wdrożenie IPv6 staje się koniecznością, szczególnie w krajach rozwijających się i w Europie, której regionalny registrar dysponuje stosunkowo najmniejszą liczbą wolnych adresów. Jednak można się spodziewać, że kryzys gospodarczy będzie wystarczająco dobrym uzasadnieniem do uniknięcia związanych z tym inwestycji – i rok 2009 minie w tej dziedzinie tak, jak minął rok poprzedni – w aurze eksperymentów i doniosłych wypowiedzi ważnych urzędników.

Źródło:BGPexpert.com, IANA.org