W zamyśle twórców Internetu wszystkie podłączone do niego komputery miały mieć równe uprawnienia komunikacyjne. Jednakże rozwój Sieci poszedł w zupełnie inną stronę, a przyczyna takiego stanu rzeczy była czysto ekonomiczna. Otóż tylko bogate firmy, uczelnie i urzędy państwowe stać było na utrzymywanie stałych i szybkich łączy, pozwalających na udostępnianie swoich zasobów w Sieci. Indywidualni użytkownicy byli skazani na powolne łącza, pozwalające im w zasadzie tylko na korzystanie z zasobów tych pierwszych. W ten sposób uformowała się architektura klient-serwer, która stała się fundamentem dzisiejszego Internetu. Taka sieć bazująca głównie na witrynach WWW i pozwalającej przesyłać pliki o ograniczonych rozmiarach poczcie elektronicznej nie jest tym, czego oczekiwałyby osoby chcące mieć możliwość swobodnej wymiany treści.

Historia P2P i P2M

Na szczęście czasy się zmieniły. Drogie kiedyś technologie stały się znacznie tańsze i, co za tym idzie, zyskały znacznie na popularności. Jak można się domyślać, fakt ten musiał pociągnąć za sobą pojawienie się nowych rozwiązań technicznych dotyczących wszystkich aspektów działania Sieci. I tak pod koniec lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia zaczęła dokonywać się rewolucja w świecie Internetu. Niemający dotąd wielkiego wpływu na zasoby dostępne w Sieci zwykli użytkownicy zaczęli dysponować wystarczająco szybkimi łączami, dzięki czemu mogli nie tylko pobierać, ale również udostępniać swoje dane.

W 1999 roku powstała pierwsza na szeroką skalę sieć P2P (peer-to-peer) – Napster. Nagle każdy, kto chciał udostępnić cokolwiek ze swoich zasobów, musiał mieć tylko dostęp do Internetu oraz zainstalować odpowiedni, darmowy i łatwy w obsłudze program. Popularność Napstera bardzo szybko wzrastała i przyczyniła się do wzmożonej aktywności wielu użytkowników Internetu w pracach nad rozwojem kolejnych typów sieci i technologii związanymi z sieciami P2P, np. BitTorrent, Kazaa, DirectConnect, eDonkey itp.

Oczywiście, jak wszystko, sieci P2P mają również swoje wady, do których zaliczyć należy:

• czas oczekiwania na podłączenie się do zasobów, który zależny jest od wielu czynników, takich jak np. liczba osób udostępniających konkretny plik, naszego statusu związanego z udostępnianiem danych w sieci, od szerokości naszego pasma zwrotnego oraz od liczby osób aktualnie pobierających interesujący nas zasób,
• znikanie pików z sieci, związane z tym, że wiele osób udostępniających swoje zasoby nie traktuje swojego komputera jako działającego non stop serwera i wyłącza go, nie oglądając się na innych użytkowników, którzy zaczęli coś od nich pobierać. Często też się zdarza, że taki zasób potrafi zniknąć z sieci na zawsze, pozostawiając nas z niedokończonym pobieraniem.

Te i inne wady sprawiły, że ludzie, mimo ogromnych zalet sieci P2P, zaczęli dość szybko szukać alternatywnych metod dzielenia się swoimi plikami. Jeden z pomysłów był dość oczywisty – wysyłać pliki za pomocą poczty elektronicznej. Metodę tę stosuje chyba każdy z nas choćby po to, aby podesłać znajomym krótkie programy, zdjęcia czy filmiki. Sama idea przesyłania nawet dużych plików za pośrednictwem poczty elektronicznej nie jest nowa. W zasadzie już od narodzin Internetu istniała zapomniana dziś usługa FTPMail. System FTPMail pozwalał na przesyłanie za pośrednictwem poczty elektronicznej plików zamówionych na serwerze FTP. Całość operacji polegała na wysłaniu do serwera FTPMail specjalnie przygotowanego listu z nazwą pliku, po czym plik ten odsyłany był pocztą zwrotną.

Nic więc dziwnego, że idea wymieniania się zasobami za pośrednictwem poczty, zamiast wykorzystywania sieci P2P, szybko znalazła wielu zwolenników. Do reaktywacji pomysłu wysyłania plików za pośrednictwem programów pocztowych przyczyniła się również rosnąca oferta darmowych skrzynek pocztowych o dużych pojemnościach, umożliwiających przesyłanie dużych załączników dodawanych do listów elektronicznych. W ten sposób narodziła się technologia Peer-to-Mail oznaczana skrótem P2M.