Droga do wydania Solarisa 11 była długa – poprzednia wersja pojawiła się w 2005 roku! Przez ten czas wiele się zmieniło w świecie OS-ów, także tych serwerowych, a zamieszanie związane z przejęciem Suna nie ułatwiło wcale prac. Do tego doszły problemy z opensource'ową wersją Solarisa, OpenSolarisem, której rozwój został w praktyce zarzucony przez Oracle, budząc niemałe niezadowolenie wśród społeczności.

W zeszłym roku Oracle zdołało jednak wydać wersję poprawkową, odświeżającą Solarisa – 11 Express 2010.11. Pojawiło się w nim kilka technologii, zapowiadających daleko posunięte zmiany w systemie – m.in. nowy system pakietów oprogramowania IPS, nowe kontenery dla izolowanego uruchamiania aplikacji, mechanizm wirtualizacji sieci, oraz szyfrowanie i deduplikację dla potężnego systemu plików ZFS. 11 Express odświeżyło też solarisowy pulpit, wcześniej wyglądający dość antycznie – domyślnym środowiskiem graficznym stało się Gnome z wieloma rozszerzeniami w Javie.

Wczoraj wydany Solaris 11 to krok w stronę przeniesienia Solarisa do chmur. Choć Oracle nie było jakoś specjalnie wcześniej znane ze swojego entuzjazmu wobec cloud computing (a wręcz przeciwnie!), to teraz się to zmienia. „Przyjrzeliśmy się wyzwaniom, jakie stoją przed ludźmi wdrażającymi chmury, zarówno publiczne jak i prywatne” – powiedział Charlie Boyle, dyrektor marketingu. „W tym wydaniu zmniejszyliśmy złożoność zarządzania infrastrukturą chmury i umożliwiliśmy uruchamianie wszelkich aplikacji Solarisa w środowisku chmury” – dodał.

Chmury stawiają, zdaniem Oracle'a, nowe wyzwania w kwestii automatyzacji i wirtualizacji, nieznane operatorom tradycyjnych korporacyjnych centrów danych. Firmowi administratorzy mogli już zarządzać setkami fizycznych serwerów na Solarisie, ale po przejściu w chmury, nagle przychodzi im zarządzać tysiącami wirtualnych instancji serwerowych.

Aby ułatwić pracę w takich warunkach, Oracle w Solarisie 11 wprowadza (lub rozwija to, co pokazało w 11 Express):

• Oracle Solaris Zones – wirtualne kontenery dla aplikacji, dzięki którym różne obciążenia robocze działają w wydzielonych środowiskach na pojedynczej maszynie. Według danych Oracle'a, takie rozwiązanie jest o wiele lepsze, niż wirtualizacja bare iron, np. za pomocą hiperwizorów VMware, Citriksa czy Microsoftu – oznacza 15-krotnie mniejszy narzut i brak sztucznych ograniczeń co do dostępnej pamięci, CPU czy sieci. Oczywiście oznacza to też homogeniczne środowisko – zapomnijcie o uruchamianiu aplikacji dla Windows Servera czy Linuksa, ale w większości wypadków nie powinno być to jakimś problemem. Zones pozwalają też na precyzyjne ustawienie, co użytkownicy mogą zrobić w obrębie danego kontenera – np. ograniczyć dostęp do systemu plików czy zmniejszyć pasmo transferu.

• Wirtualizację sieci, dzięki czemu karty sieciowe mogą przekierowywać ruch do wybranych maszyn wirtualnych, bez konieczności dodatkowego obciążania procesora.

• System zarządzania pakietami Image Packaging System, który śledzi zależności pakietów software'u, niezbędnych bibliotek i innych zasobów potrzebnych do uruchomienia oprogramowania. IPS pozwala na automatyczne aktualizacje wszystkich pakietów, także tych, które uruchomiono w wirtualnych instancjach.

• System szybkiego restartu Fast Reboot, dzięki któremu można skrócić 2,5 raza czas uruchamiania systemu, pomijając wszystkie testy sprzętowe. Przydać się to może administratorom, którzy zainstalowali właśnie jakieś łatki na wszystkich instancjach Solarisa, a teraz muszą szybko zrestartować całe środowisko.

• Kolejne funkcje w ZFS: tzw. shadow migration, pozwalające na przenoszenie danych pomiędzy istniejącymi a nowymi systemami w sposób niezauważalny dla użytkownika (dane są dostępne w nowym systemie jeszcze nawet przed zakończeniem migracji), a także lepsze mechanizmy synchronizacji między serwerami. Nie można pominąć też dopracowanej implementacji szyfrowania systemu plików, tak ważnej dzisiaj, w erze przemysłowego szpiegostwa i ciekawskich władz.

• Obsługę najnowszego sprzętu, procesorów SPARC T4 i optymalizację kodu dla rozszerzeń wektorowych AVX Intela.

Z pełną listą zmian możecie zapoznać się tutaj, my zaś wspomnimy jeszcze tylko, że Oracle ogłosiło, że dostosuje inne swoje produkty do wdrożeń w chmurach, włącznie z bazą Oracle Database 11g, a także swoimi stosami middleware i narzędziami administracyjnymi, tak by zaoferować firmom „holistyczną” ofertę. Oczywiście wszystkie wcześniej aplikacje napisane dla Solarisa (jest ich oficjalnie ponad 11 tysięcy) wciąż będą działały na wersji 11.

Zainteresowani więcej informacji znajdą na stronach Oracle Technology Network.

źródło: oracle.com, techworld.com