Na czele projektu stoi szkocki specjalista od sztucznych inteligencji, profesor Dave Robertson. Objaśniając ideę OpenKnowledge stwierdził on, że obecnie podobnie jak indywidualni użytkownicy umieszczają w Sieci swoje fotografie i filmy, tak firmy i instytucje naukowe przenoszą swoje dane do chmur obliczeniowych, które składają się nie tylko z serwerów i komputerów, ale milionów przenośnych urządzeń, czujników i innych komponentów. To powszechny proces, „coraz więcej i więcej przedsiębiorstw wprowadza co tylko może do chmur” – stwierdził uczony, dodając jednocześnie, że „jeśli rzeczy tak się mają, to społeczeństwo musi znaleźć sposób na kontrolowanie tego procesu”.

Temu ma właśnie posłużyć zestaw narzędzi OpenKnowledge – pozwoli on na łatwy dostęp do dynamicznie zmieniających się zasobów chmur, koordynowaniu zmian w nich zachodzących i czerpaniu potrzebnych danych. Jeśli świat go przyjmie, to użytkownicy nie będą już musieli polegać na niewielkiej liczbie dużych korporacji, by uzyskać dostęp do interaktywnych usług internetowych.

Znaleźć i współpracować

Wypowiedź Robertsona wciąż niewiele wyjaśnia; dlatego przypatrzmy się przykładowemu scenariuszowi wykorzystania narzędzi OpenKnowledge. Załóżmy, że istnieje grupa potencjalnych partnerów, którzy razem mogliby stworzyć nowy produkt lub usługę. Każdy z nich specjalizowałby się w czymś innym – jeden w zarządzaniu bazami danych, drugi w analizie danych, trzeci w mechanizmach ich prezentacji zaś czwarty znałby się na zarządzaniu i marketingu. Ci potencjalni partnerzy znajdowaliby się w różnych częściach świata, korzystali z rozmaitego oprogramowania, różnych języków (tak sztucznych jak i naturalnych) i niekompatybilnych ze sobą urządzeń.

Dziś szanse realnej współpracy między nimi byłyby znikome. Jednak poprzez OpenKnowledge będą oni mogli się odnaleźć, wzajemnie określić swoje role w projekcie, wyznaczyć reguły, podług których toczyć się będzie ich współpraca i wreszcie uruchomić całe przedsięwzięcie. Będzie to możliwe dzięki nowemu językowi, który pozwala na opis procesów interakcji międzysystemowych. Nazywa się on LCC – Lightweight Coordination Calculus i ma być „najprostszą metodą opisywania procesów, jaką można stworzyć” – stwierdził Robertson.

Problem Wieży Babel

Jednym z największych wyzwań stojących przed projektem jest fakt, że każdy z kroków w procesie może być inaczej oznaczany przez każdy z komponentów systemu. Na przykład urządzenie przenośne może wykorzystać znak '*' by poinformować system, że będzie teraz wysyłało liczbę, podczas gdy baza danych, do której liczba ta ma trafić, może oczekiwać na wejściu danych z etykietą 'cena'. Zwykle rozwiązuje się ten semantyczny problem za pomocą globalnych ontologii – leksykonów, które definiują własności i nazwy obiektów i zdarzeń zachodzących w systemach. Oczywiście, jeśli takie ontologie istnieją, jest dobrze – OpenKnowledge je znajdzie i wykorzysta. Co jednak, jeśli tak nie jest?

W rozproszonych środowiskach trudno z góry powiedzieć, które urządzenia i systemy będą uczestniczyły w danej transakcji. Dlatego zwykle projekt europejskich uczonych będzie tworzył ad hoc znacznie mniejsze ontologie, które definiować będą jedynie to, co niezbędne dla sfinalizowania danej transakcji, korzystając ze statystycznych regularności. Można je będzie z łatwością wychwycić, dzięki wielkiej liczbie zachodzących w ramach projektu interakcji. „Wiesz, że jesteś w pewnym punkcie i spoglądasz co robią inni, którzy znaleźli się w podobnej sytuacji” – wyjaśnił Robertson.

A co z kłamcami?

Informacji nie można wierzyć bezgranicznie. Partner może np. podszywać się pod kogoś innego lub dostarczać usług niskiej jakości. Wtedy cała współpraca może zawieść. Rozwiązaniem tego z kolei problemu jest wbudowanie w OpenKnowledge mechanizmów oceny zaufania i reputacji. Biorą one pod uwagę liczbę zrealizowanych z powodzeniem przez danego uczestnika projektów, jak i liczbę wiarygodnych partnerów z którymi współpracował. Mechanizmy te niczym się nie różnią od tych, które wykorzystywane są przez wyszukiwarki do oceniania rankingu stron internetowych – dotyczą jedynie bardziej skomplikowanych form informacji.

Wolność i zastosowania

Wszystkie te kluczowe funkcje OpenKnowledge, czyli odkrywanie i interpretowanie interakcji, dopasowywanie ontologii i testowanie wiarygodności, zawarte są w jądrze OpenKnowledge, otwartym pakiecie, który można pobrać ze strony projektu. System został już przetestowany w realnych dziedzinach – koordynacji procedur opieki zdrowotnej, badaniach z obszaru proteonomiki oraz reakcji na sytuacje kryzysowe. Wyniki prac zostaną przedstawione już 29 grudnia 2008 roku.

Twórcy projektu zachęcają jednocześnie innych, by sprawdzili co mogą zrobić z OpenKnowledge, zarówno w aspekcie biznesowym jak i naukowym. Podręcznik korzystania z systemu, wraz z filmami instruktażowymi i przykładowymi aplikacjami dla Linuksa i Windows można znaleźć na stronach www.openk.org/.

Źródło: AlphaGalileo.org, cordis.europa.eu/ictresults
Foto: Sxc.hu