W 1997 roku MPEG-LA złożyło obietnice Departamentowi Sprawiedliwości USA, które miały ochronić stowarzyszenie przed dochodzeniem antymonopolowym. Zobowiązało się do podjęcia współpracy z niezależnymi ekspertami w celu zapewnienia, że w puli patentowej MPEG-2 znajdą się tylko podstawowe patenty, zbędne zostaną wyeliminowane, a dostęp do nich będzie sprawiedliwy, racjonalny i nikt nie będzie dyskryminowany. Według Nero żadna z tych obietnic nie została spełniona, a organizacja jest wewnętrznie skorumpowana.

Niemcy odkryli, że rzekomo niezależny ekspert, który współpracował z MPEG-LA w oczyszczaniu puli patentowej ze zbędnych patentów, tworzeniu pierwszych umów licencyjnych i odpowiadał na pytania licencjobiorców, brał też czynny udział w imieniu MPEG-LA w spotkaniach biznesowych oraz zeznawał przed Kongresem jako przedstawiciel stowarzyszenia. Natomiast na stronie organizacji jest wymieniany jako doradca w sprawach patentowych.

Nic więc dziwnego, że MPEG-LA, poprzez „niezależnego” eksperta, bezprawnie poszerzyła pulę patentów MPEG-2 o ponad 800 patentów, dodając do niej wszystko, co było możliwe, a co daleko wykraczało poza ustalenia umowy z Departamentem Sprawiedliwości. Podobnie postąpiono w wypadku MPEG-4 i AVC (H264), rozszerzając ich pulę odpowiednio do 1000 i 1300 patentów.

Firma twierdzi ponadto, że opracowane i nałożone warunki licencyjne są niesprawiedliwe, nieuzasadnione oraz dyskryminujące co powoduje, że licencjobiorcy płacą za to samo kilkukrotnie, a same opłaty mimo że powinny się obniżać, to stoją w miejscu.

Taki obrót spraw spowodował, że obecnie MPEG-LA jest organizacją posiadającą totalną kontrolę rynku. Producent każdego urządzenia czy aplikacji związanej z wideo musi uzyskać licencję od MPEG-LA. Szacuje się, że w samym 2006 roku organizacja zarobiła na MPEG-2 pół biliona dolarów (10¹², oryg. half a trillion).

W swoim pozwie Niemcy wskazują też, do czego doprowadziła ta sytuacja w samym stowarzyszeniu, którego dyrektorzy otrzymywali pensje godne Enronu, kosztowne apartamenty i sportowe auta. Jest to zdaniem Nero ucieleśnieniem panującej w MPEG-LA „kultury chciwości”.