Google zatrudnia 30 tysięcy pracowników w 200 biurach rozsianych po całym świecie. Firmie zaczęły wyczerpywać się adresy IPv4, a pracownicy nie mogli lokalnie testować rozwiązań korzystających z IPv6. Dlatego też w ramach projektu realizowanego w ramach swojego „20% czasu”, inżynierowie zaczęli eksperymenty z migracją na IPv6.

Mimo że nie ma jeszcze zbyt wiele oprogramowania obsługującego IPv6, firma postawiła na ten protokół, uznając, że brak wdrożeń IPv6 i oprogramowania wzajemnie zatrzymują rozwój tego protokołu. Wychodząc przed szereg Google napotkało jednak wiele wyzwań w swojej heterogenicznej sieci, złożonej z urządzeń od Cisco, Junipera i Aruby, oraz działających w niej setek aplikacji, uruchamianych na Linuksie, Mac OS-ie X i Windows.

Na początku włączone zostało tunelowanie IPv6 w pakietach IPv4. Później uruchomiono oba protokoły działające równoległe. Każde biuro otrzymało blok adresowy /48 z 2^80 adresami, każdy budynek blok /56 dający 2^72 adresów, a każda lokalna sieć blok /64 z 2^64 adresami.

Okazało się jednak szybko, że nie wszystkie urządzenia były w stanie same wybrać sobie adres IP przez Stateless Address Auto-Configuration (SLAAC) czy przez DHCPv6. Wyszło też na jaw, że przejście na IPv6 oznacza obecnie spadek wydajności sieci, ponieważ, część urządzeń obsługuje IPv6 nie na poziomie sprzętowym, lecz emulując nowy protokół software'owo.

Również na poziomie połączeń między biurami wydajność ulega spadkowi, ponieważ akceleratory WAN nie potrafią szyfrować ruchu IPv6, nieuwzględnionego w specyfikacji Web Cache Control Protocol.

Oprócz problemów czysto sieciowych pozostaje jeszcze sprawa oprogramowania. Systemy księgowe, bazy danych itp. nie zawsze radzą sobie z IPv6. Do czasu gdy w Google zostanie wyłączone IPv4, każdy program musi radzić sobie z nowym protokołem. Moment ten nie nastąpi jednak tak szybko, bowiem przystosowanie często złożonego oprogramowania to praca dla wielu specjalistów na najbliższe miesiące i lata.

Nikolova konkluduje więc, że deklaracje producentów o zgodności z IPv6 nic nie znaczą. Wszystko wychodzi dopiero w praktyce.

źródło: itworld.com