800 milionów użytkowników, z których 500 milionów odwiedza serwis codziennie oraz 350 milionów użytkowników mobilnych, korzystających z 7 milionów aplikacji, wykonuje 60 milionów zapytań do bazy skutkujących 4 milionami zmian wierszy na sekundę. Jednak nie jest prawdą, że wszystkie mają miejsce na twardych dyskach serwerów. Chronią je dwie warstwy pamięci tymczasowej: memcached serwujący dane wprost z pamięci RAM serwera oraz moduły Flashcache, pozwalające na opóźnienie zapisów na dysk.

Flashcache jest oprogramowaniem łączącym dyski twarde i pamięci SSD w jeden blok zapisu. Dane, które mają zostać zapisane w bazie trafiają najpierw do szybkiej pamięci SSD. Rezydują tam do momentu gdy zabraknie w niej miejsca, albo przyjdzie kolejne żądanie ich modyfikacji. Wtedy, przed wykonaniem następnej operacji dane są zapisywane na dysk. Algorytm ten, znany jako Write-Back, w połączeniu z pamięciami SSD nowej generacji powoduje, że zapisy odbywają się z prędkością zbliżoną do szybkości dysku SSD – chociaż stwarzają zagrożenie, że w momencie awarii dane z SSD przepadną.

Struktura złożona w 60% z twardych dysków, 20% pamięci SSD i 10% hybryd HDD-SSD sprawdziła się przez ostatnie dwa lata, gdy liczba serwerów wzrosła trzykrotnie, ilość danych użytkownika siedmiokrotnie, a ilość wszystkich danych dwudziestokrotnie.

Jednak nie tylko struktura się liczy. Facebook ceni sobie społeczność, będącą w stanie pomóc szybciej niż komercyjna obsługa klienta innych baz danych, których producenci nie są zainteresowani przetestowaniem przez Facebooka ich produktów i opublikowaniem wyników.

Środowisko Open Source też nie ma w tym momencie dobrej alternatywy. Rozwiązania NoSQL nie są jeszcze na tyle dojrzałe i wypróbowane, aby wykorzystać je w Facebooku. Na korzyść NoSQL nie przemawia też większa liczebność zespołu potrzebnego do obsługi systemu wiadomości opartego na HBase, niż zespołu MySQL.

Otwarte oprogramowanie pełni ważną rolę w rozwoju Facebooka, który odwzajemnia się publikacją części swoich rozwiązań. Gdyby była alternatywa lepsza niż MySQL, Facebook pewnie by z niej skorzystał – tym bardziej, że nie krępuje się przed stosowaniem nietypowych rozwiązań, czego dowodzi na przykład wykorzystanie translatora HipHop, tłumaczącego kod PHP do C++. Z drugiej strony przy obecnej skali serwisu trudno byłoby porzucić MySQL na rzecz NoSQL. Może ktoś inny udowodni, rosnąc od zera na NoSQL, że jest w stanie poradzić sobie z obsługą niemal miliarda użytkowników. Póki co jednak przed miłośnikami NoSQL stoi ważniejsze wyzwanie: zainteresowanie nim większej liczby osób i lepsze komunikowanie sposobu w jaki systemy te działają i jakie konkretnie korzyści mogą dać.

Całą prezentację możecie obejrzeć tutaj.

źródło: gigaom.com