Powierzchnia talerzy dysków twardych nie ulega zmianie, ale wciąż zwiększa się gęstość zapisu danych. Oznacza to, że poszczególna komórka przechowująca informacje staje się coraz mniejsza. Wraz z nią powinna zmniejszać się głowica odczytująco-zapisująca.

Tu jednak pojawia się problem. Im mniejsza jest głowica, tym większy opór elektryczny wytwarza i tym większe są zakłócenia sygnałów. Specjaliści oceniają, że przy gęstości zapisu rzędu 500 gigabitów na cal kwadratowy zakłócenia te będą tak poważne, iż współcześnie wykorzystywane technologie nie będą się nadawały do produkcji dysków twardych. Obecnie osiągnięto gęstość zapisu rzędu 200 Gb na cal kwadratowy.

Dzisiaj używa się głowic TMR (Tunelling MagnetResistance – manetoopór tunelowy), które wykorzystują zjawisko tunelowania elektronów przez warstwę izolatora. Talerze dysków twardych zbudowane są z dwóch warstw magnetycznych przedzielonych izolatorem. Precyzyjne kontrolowanie tunelowania elektronów przez izolator pozwala na odczytanie danych jako szeregu zer i jedynek.

Hitachi sięgnęło jednak po starą technologię GMR. Była już ona niegdyś używana, ale zarzucono ją, gdyż nie nadawała się do produkcji nowoczesnych dysków twardych. Obecnie zmieniono nieco koncepcję i stworzono CPP-GMR. W technologii tej z talerzy wyeliminowano izolator i zastąpiono go przewodnikiem (w tym wypadku miedzią). Ponadto sygnał elektryczny biegnie w nim nie równolegle, a prostopadle do warstwy przewodnika. Dzięki temu znacznie zmniejszono opór elektryczny w głowicach CPP-GMR i, co za tym idzie, wyeliminowano zakłócenia.

O tym, jak dużego dokonano skoku, niech świadczy fakt, iż obecnie technologia TMR pozwala na odczyt danych z komórek odległych od siebie o 70 nanometrów. Tymczasem pierwsza głowica CPP-GMR jest w stanie odczytać dane z komórek odległych od siebie o 30 nanometrów. Specjaliści szacują, że odległość między ścieżkami dysku spadnie do tej wartości już w 2011 roku.

Rynkowy debiut głowic CPP-GMR ma nastąpić w roku 2009 lub 2010.

źródło: Hitachi