Gravatar ma pozwolić użytkownikom na jednorazowe stworzenie swojego awatara – identyfikującego obrazka – i wykorzystywanie go w ramach wszystkich serwisów, w których uczestniczą. Jednocześnie ułatwić ma życie twórcom aplikacji webowych. Nie będą oni musieli tworzyć kodu do obsługi wgrywania awatarów, zarządzania nimi, skalowania itp. kwestii.

Użytkownik odwiedza po prostu raz stronę en.gravatar.com, tam zakłada powiązane z adresem e-mailowym konto, wgrywa obrazek, przycina go podług swoich gustów, określa kategorię wiekową nowo powstałego awatara (chodzi o to, by na forach dla przedszkolaków nie wyświetliło się przypadkiem niszczące umysły hardcore porno) – i to wszystko. Każdy serwis obsługujący gravatary będzie wyświetlał teraz ten obrazek przy wpisach użytkownika.

Z punktu widzenia aplikacji webowej, wywołanie gravatara jest bardzo proste. Jest to URL, który zawiera zakodowany za pomocą funkcji md5 e-mail użytkownika. Wygląda on np. tak:

http://www.gravatar.com/avatar/c3cb21419ad268de5dffce7ceea03a7e?s=100&r=X&d=wavatar

Pierwszy człon (http://www.gravatar.com/avatar/) to adres usługi. Drugi (c3cb21419ad268de5dffce7ceea03a7e), to zakodowany adres e-mail użytkownika. Trzeci to ciąg opcjonalnych parametrów.

• Parametr s (size) odpowiada za rozmiar awatara. Domyślnie wynosi 80 pikseli.
• Parametr r (rating) to informacja dla systemu cenzury. Dopuszczalne są wartości G, PG, R albo X, gdzie G jest treścią bezpieczną nawet dla niemowląt (np. grzechotkę), PG coś dla większych dzieci (np. Harry Potter), R to treści bezpieczne dla nastolatków (np. przemoc i walkę, a X oznacza rzeczy straszliwe (np. scenę coitus). Zasada jest taka, że witryna wyświetla gravatary o ratingu równym lub niższym od domyślnego dla siebie poziomu.
• Parametr d (default) wskazuje, który obrazek wyświetlać domyślnie, jeśli np. dane forum nie dopuszcza awatarów X. Dostępne są wartości wavatar, identicon, monsterids, lub własny, ustalony przez twórcę witryny.