W odróżnieniu od innych emerytów Kirsten nie bała się nowych technologii. Co więcej, z ciekawości, czy za namową siostry pozwoliła sobie na zakup komputera i zamówienie usługi dostępu do Internetu. Widocznie jednak rzeczy, które tam znalazła, jej nie odpowiadały, ponieważ nie przedłużyła umowyz dostawcą. Po jakimś czasie pozbyła się również komputera.

Na tym skończyłaby się przygoda z technologią babci Kirsten, gdyby nie pewien list. Dostała go z daleka, bo oddalonego o 600 kilometrów Monachium. Niepozorna koperta miała stempel sądowy, co Kirsten zaskoczyło, ponieważ wiodła spokojne życie staruszki polegające na oglądaniu telewizji i ludzi mknących ulicami. Nie miała w głowie igrać z prawem.

Otworzyła kopertę, a w niej znalazła pismo oskarżające ją o udostępnienie 2 stycznia 2010 roku o 9:10 w Sieci bez zgody producenta brutalnego filmu o wybrykach niemieckich chuliganów.

Kirsten ma już lekkie problemy z pamięcią naturalne dla swojego wieku. Jednak mogłaby przysiąc, że tego dnia - tak jak każdego dnia - spała w swoim łóżku. Co więcej, gdy przejrzała dokumenty, okazało się, że już kilka miesięcy wcześniej rozwiązała umowę na Internet, a w domu jedynym urządzeniem informatycznym pozostał komputer. Nie miała routera, ani karty Wi-Fi.

Uznała więc, że pismo jest pomyłką, a w sądzie oddalonym o 600 kilometrów wszystko się wyjaśni. Sąd w Monachium otrzymał od właściciela praw autorskich do filmu informację, że film rozpowszechnia osoba ukrywająca się pod adresem IP, dajmy na to, 192.192.123.231.

Został on odkryty rzekomo przez użycie programu do monitorowania transferu plików w sieci eDonkey. Dostawca Internetu w odpowiedzi na legalny wniosek podał, że z adresu IP korzysta Kirsten.

Sąd wysłuchał dwóch ekspertów powołanych przez właściciela praw autorskich i dwóch pracowników pozywającej staruszkę firmy. O głos prosiła też siostra Kirsten, jednak sąd odrzucił jej wniosek o bycie wysłuchaną.

Zarządził wobec staruszki karę w wysokości 650 euro. Około 600 euro za wysłanie wezwania i 50 euro kary za udostępnianie filmu bez zgody, rezygnując jednocześnie z wymierzania kary za szkody wynikłe z udostępnienia, której domagała się pozywająca Kirsten firma.

Sąd uznał, że nie ma dowodów na powstanie szkody.

Dobre chociaż i to, chociaż Kirsten i tak jest zszokowana wyrokiem, ponieważ w czasie gdy miała zajmować się piractwem, spała, a z jej ściany jedynie wyziewała dziura po znajdującym się tam wcześniej kablu internetowym.

Dlaczego więc to na nią wskazał dostawca internetu, wiedząc, że nie miała ona wtedy umowy? Czemu sąd nie sprawdził wiarygodności powiązania adresu IP z nazwiskiem jego właściciela?

Odpowiedzi na te pytania szukają od wczoraj komentatorzy sprawy w Niemczech i na całym świecie.

Wcześniej inny sąd w Niemczech orzekł, że ten, kto nie zabezpieczy dobrze swojej sieci bezprzewodowej, jest winny udzialu w piractwie dokonywanego przez osoby, które z sieci skorzystają.

Ten wyrok oznacza, że każdy obywatel Niemiec, który posiadał w swoim życiu umowę na Internet, może zostać skazany bez winy i prawa do obrony.

Kirsten usłyszała wyrok miesiąc temu. Do dzisiaj nie zastanawia się, czy jest sens się od niego odwoływać.

Jej obrońca uważa, że mimo iż wiele osób rzeczywiście łamało prawo i udostępniało treści bez zgody autorów, rośnie też liczba osób, które zdają się być skazywane niesprawiedliwie i bez udowodnienia im winy.

W niemieckiej, oficjalnej prasie informatycznej kilka miesięcy temu pojawił się obszerny artykuł pokazujący, jak odpowiadać na pozwy i oskarżenia o piractwo, aby nie narazić się na niepotrzebne problemy.

Jeśli sądy nie weryfikują w Niemczech słuszności pozwów właścicieli praw autorskich, to nic dziwnego, że idą oni na łatwiznę i nie dbają o poprawne dane.

Machina ruszyła i czy ktoś tego chce czy nie, jest piratem i musi za to zapłacić. Nawet jak nie ma dostępu do Internetu.

Wyrok możesz przeczytać tutaj (w języku niemieckim).

źródło: wbw-law.de, spiegel.de, torrentfreak.com