Nikt nie wątpi, że Premier Donald Tusk miłuje wolność w Internecie (w wyznaczonych przez niego dla tej wolności granicach), ale już widać, że jego dobrych intencji nie wszyscy chcą docenić. Mimo zaproszenia, w debacie, w której udział mieli wziąć dziennikarze, przedsiębiorcy, naukowcy, artyści i blogerzy, udziału nie wezmą najważniejsi oponenci ACTA – członkowie Kongresu Wolnego Internetu.

Organizacje takie jak Fundacja Panoptykon, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, oraz przywódcy lokalnych protestów przeciwko ACTA, nie pojawią się dzisiaj w Kancelarii. Swoją decyzję tłumaczą niewystarczającą „jawnością i otwartością” tak prowadzonej debaty. Oczekują od Premiera konkretnych działań, a nie tylko politycznych deklaracji o zawieszeniu ratyfikacji. Konsultacje ich zdaniem powinny toczyć się w Internecie, a nie w kancelaryjnym gabinecie.

Strona rządowa odpowiada jednak, że udział w debacie jest dostępny dla każdego, także przez Internet. Nie dość, że weźmie w nich udział stu obywateli, to jeszcze każdy internauta będzie mógł zadawać pytania za pomocą Twittera, stosując tag #debataACTA. A o czym zgromadzeni mieliby rozmawiać? Przede wszystkim o „pakiecie wolnościowym”, czyli przeglądzie polskiego prawa dotyczącego wolności w Sieci, prowadzonym przez Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji.

Zdaniem Ministerstwa, pakiet taki obejmować ma dziesięć zagadnień:

1. Wdrożenie unijnej Dyrektywy Audiowizualnej, która nie doczekała się w polskim prawie przepisów wykonawczych. Dyrektywa ta dotyczy „audiowizualnych usług medialnych” na żądanie, czyli wszystkiego od YouTube po platformy VoD w Internecie.

2. Dostosowanie systemu praw autorskich i praw pokrewnych do realiów społeczeństwa cyfrowego. Tutaj punktem spornym będzie zakres dozwolonego użytku oraz aktualizacja przepisów karnych, tak by dostosować je do realiów udostępniania treści w Sieci.

3. Neutralność w Sieci, czyli uzupełnienie prawa telekomunikacyjnego o regulacje, które zapewnią, że ani rząd, ani firmy prywatne nie będą mogły ograniczać dostępu do usług w Sieci, ani też uprzywilejowywać innych usług.

4. Monitoring Sieci, czyli wprowadzenie przepisów wymierzonych w hakerów i cyberprzestępców, pozwalających na walkę z dystrybucją szkodliwego oprogramowania czy „skanowaniem portów”. Przepisy te mają jednocześnie uniemożliwić nadużycia takie jak filtrowanie treści użytkowników.

5. Pornografia dziecięca, czyli ulubiona kwestia wszystkich miłośników kontroli Internetu. Tutaj jesteśmy zobowiązani do wprowadzenia przepisów realizujących dyrektywę unijną z 13 grudnia 2011, które „pozwolą na skuteczną walkę z pornografią dziecięcą”, ale co ciekawe, nie będą naruszały zasady wolności w Sieci.

6. Retencja danych telekomunikacyjnych, czyli kwestia gromadzenia przez operatorów danych o użytkownikach. Nowe regulacje mają sprawić, by organy ścigania i służby specjalne nie zbierały więcej informacji o obywatelach, niż jest to konieczne.

7. Konsultacje społeczne procesów legislacyjnych online, czyli takie wzmocnienie narzędzi do debat publicznych, by obywatele byli lepiej poinformowani o toczących się konsultacjach, mogli łatwiej brać w nich udział, a administracja uwzględniała ich głos.

8. Czasowe ograniczenie dostępu do informacji publicznej. Podczas ostatniej nowelizacji Ustawy o dostępie do informacji publicznej dodano do niej kontrowersyjny artykuł 5a ust. 1, pozwalający władzy na czasowe zawieszenie tego dostępu. Rząd chce ponownie przedyskutować kwestie trybu ograniczania tego dostępu i zasad jego wprowadzania w życie.

9. Świadczenie usług drogą elektroniczną – tu przede wszystkim chodzi o procedurę blokowania dostępu do „bezprawnych informacji” (kalka amerykańskiego „notice and takedown” z DMCA).

10. Otwarte dane i zasoby informacji, to kwestia zmian w dyrektywie unijnej 2003/98/WE, o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego. Rząd chce wypracować nowe stanowisko w tej sprawie, przygotowując też założenia Ustawy o otwartych zasobach wiedzy.

Jak widać, to duży przekrój zagadnień, a wiele z nich w bardzo mglisty sposób łączy się z kwestią wolności w Sieci. Nie sądzimy więc, by „pakiet wolnościowy” mógł cokolwiek zmienić w naszej internetowej codzienności. Wolności nikt nam na talerzu nie poda – będziemy jej mieli tylko tyle, ile sobie zapewnimy sami, przede wszystkim dzięki technologicznej edukacji w zakresie stosowania narzędzi, które chronią naszą prywatność.

źródło: tvn24.pl, media2.pl