Opublikowany przez W3C szkic standardu Web Timing przedstawia zbiór standardowych metryk, służących do mierzenia czasu ładowania stron internetowych w poszczególnych przeglądarkach. Do Chrome 6 trafiła jego implementacja, w postaci obiektu window.webkitPerformance.

„Mierzenie czasu ładowania się stron jest trudnym ale ważnym przedsięwzięciem” – wyjaśnia google'owy inżynier Tony Gentilcore. „Jednym z najczęściej spotykanych wyzwań jest ustalenie prawdziwego czasu startu. Do tej pory najwcześniejszym momentem, w którym mogły rozpocząć się rzetelne pomiary był początek parsowania dokumentu HTML (...). Jest to jednak za późno, by uwzględnić znaczny czas, jaki zajmuje surfującym oczekiwanie na pobranie strony z serwera” – dodaje.

Problem ten rozwiązywano, zapisując np. czas uruchomienia nawigacji w ciasteczku, poprzez uchwyt onbeforeunload poprzedniej strony. Nie działało to jednak w wypadku ładowania pierwszej strony, której jeszcze nie było w cache.

Dzięki dostępowi do interfejsu Web Timing, programiści będą mogli teraz poznać prawdziwy czas ładowania się strony, zawierający okresy żądań, generowania i pobierania dokumentu HTML. Jak widać na poniższym rysunku, pionowa linia „Legacy navigation started” pokazuje, od kiedy może zadziałać „historyczna” metoda pomiaru. Tymczasem to, co znajduje się przed nią, odzwierciedla realny czas oczekiwania użytkownika, dłuższy o ponad 200 milisekund.

Web Timing staje się uznanym standardem sieciowym. Swojej implementacji doczekał się w trzeciej wersji alfa Internet Explorera 9 (window.msPerformance), znaleźć się też ma w Firefoksie 4 (window.mozPerformance). Jeśli używacie Chrome 6 lub IE9, możecie przetestować jego działanie dzięki tej aplikacji.

Źródło: blog.chromium.org