Słynny amerykański twórca Andy Warhol powiedział w 1968 roku: „w przyszłości każdy będzie sławny na cały świat przez 15 minut”. 40 lat później mamy okazję przyglądać się spełnieniu tego proroctwa w formie, która i samego artystę by zaskoczyła. W naszej teraźniejszości, dzięki globalnym serwisom Internetowym, sławę może uzyskać już nie tylko każdy, lecz także nikt.

Nikt – czyli osoba o której naprawdę nic nie wiemy. Nie znamy jej imienia, nazwiska, pochodzenia, zamieszkania, poglądów. Wcale to nam bowiem nie jest potrzebne, aby pojawił się obiekt kultu rozprzestrzeniającego się przez mikroblogi, chany, kanały YouTube i komentarze w serwisach społecznościowych, który pochłonie niezliczonym rzeszom internautów niemało ich wolnego czasu.

Ktoś sprytny pomyślał kiedyś – i wymyślił internetową kamerkę, webcam. Urządzenie to, wyposażone w szerokokątny obiektyw i powolną migawkę – cechy normalnie niezbyt poszukiwane w sprzęcie fotograficznym – szybko stało się jedną z najpopularniejszych zabawek dodawanych do komputerów przez wszystkie ofiary internetowej zarazy. Dzięki łatwości obsługi podłączanych przez USB webcamów serwisy społecznościowe wypełniły się specyficznymi, robionymi pod osobliwymi kątami zdjęciami normalnie brzydkich i nijakich ludzi. A dzięki optycznym niedoskonałościom tych urządzeń, każdy mógł z siebie zrobić seksownego celebrytę.

Najsprytniejsi użytkownicy kamerek internetowych szybko przekonali się, że internetową zarazę można łatwo przemienić w niezły model biznesowy – nierzadko o wiele bardziej dochodowy niż typowe „web 2.0-owe” startupy. Jednym z pierwszych takich spryciarzy był niejaki Justin Berry, trzynastolatek, który lubił rozmawiać na czatach ze swoimi 50-letnimi kolegami. Być może to któryś z nich przekonał go, że mógłby tak przed kamerką zdjąć koszulkę, a później może spodenki, za mały prezent przesłany PayPalem. Tak zaczęło się sekretne życie nastolatka, który mieszkając na poddaszu w domu rodziców rozkręcił pornograficzny biznes z samym sobą w roli głównej. Przez kilka następnych lat nagrywał na internetową kamerkę najrozmaitsze praktyki seksualne, do których zapraszał swoich innych znajomych, a nawet meksykańskie prostytutki. Na prowadzeniu płatnej witryny, na której można było oglądać takie nagrania, zarobił kilkaset tysięcy dolarów. Później zaś, gdy stał się dorosłym, w zamian za nietykalność przekazał dane wszystkich swoich klientów prokuratorowi.

Camwhore – tak nazwała Berry'ego telewizja CNN. I tak jakoś przylgnęła ta nazwa do wszystkich, którzy w Sieci szukają sławy i pieniędzy, kupcząc swoim wizerunkiem. Polski Internet też jest ich pełen. Nasza-klasa, Pinger.pl – blog bez wysiłku, czaty Interii i Wirtualnej Polski, wszystkie one pełne są osobników (a przede wszystkim osobniczek), którzy chętnie odsłonią jakąś część swojego ciała w zamian za „kartę-zdrapkę” do prepaidowego telefonu czy inne tego typu wynagrodzenie. Pojawiają się też inni, którzy szukają bardziej sławy niż zysku – jak chociażby Gracjan Roztocki, który stał się prawdziwym polskim memem serwisu YouTube.

Bariera językowa sprawia jednak, że trudno naszym internetowym celebrytom przebić się dalej. Na pewno żadne z nich nie dorówna nowej królowej sieciowego podziemia – Boxxy. Ta młoda, bezimienna, mocno umalowana panna zdobyła w YouTube większą popularność niż papież Benedykt XVI, przynajmniej jeśli brać pod uwagę liczbę subskrybentów jej kanału Boxxybabee. Zaczęło się dość banalnie – jeden z milionów klipów YouTube, który przedstawiał mówiącą do internetowej kamerki naspidowaną dziewczynkę, trafił pod koniec grudnia zeszłego roku na serwis i-am-bored.com. Stamtąd jakiś anonim wysłał go na 4chan.org (i to w najgorsze możliwe miejsce – /b/) i to wystarczyło. Przez następne dni na większości serwisów social-newsowych oddawano się namiętnemu promowaniu i tępieniu tego znaleziska. Nawet u nas, na Wykop.pl, Boxxy zdobyła niemałą liczbę wykopów, zakopów i komentarzy.

Tymczasem 4chan podzielił się natychmiast na dwie, wzajemnie się nienawidzące grupy. W czasie gdy tysiące miłośników Boxxy nie robiło nic innego prócz dodawania wpisów jej poświęconych, stara gwardia anonimowych zrobiła rzecz niesłychaną – rozpętała atak DDoS przeciwko samemu 4chanowi (znanemu przecież raczej z DDoSowania innych witryn).

Ile będzie trwać 15 minut naszej bohaterki? Pozostając wciąż anonimową postacią generuje wciąż nowe plotki (jak ostatnio o jej śmierci). Czy przyjdzie czas, że kosztowni, przygotowywani przez sztab fachowców celebryci telewizji będą musieli ustąpić internetowym gwiazdom pierwszej wielkości, które wzięły się naprawdę znikąd? Dziś to wciąż mało prawdopodobne, ale pokolenie najmłodszych, które spędza więcej czasu na Naszej-klasie czy MySpace niż przed telewizorem, może w przyszłości widzieć to zupełnie inaczej.

A tych, którzy marzą o sławie i myślą, jak tu wypłynąć w Sieci pocieszę inną przepowiednią Andy'ego Warhola – w przyszłości każdy będzie sławny wśród 15 osób.